Studentervaring | Kyra over studeren met vermoeidheid en pijnklachten: studiekeuze en sleutelmomenten

Door haar bindweefselstoornis heeft Kyra te maken met vermoeidheid, pijn en misselijkheid tijdens haar studietijd. Ondanks deze uitdagingen is ze vastberaden: ze werkt aan een Master Social Inequalities aan de EUR en rondt haar scriptie af voor haar tweede bachelor in Filosofie van een Specifiek Wetenschapsdiscipline. Dit is onderdeel van een double degree-programma. Kyra’s mobiliteit wordt vaak ondersteund door een handbewogen rolstoel, wat de noodzaak van aangepaste faciliteiten en begeleiding tijdens de verschillende sleutelmomenten van het studieproces onderstreept. Ze deelt haar verhaal om licht te werpen op het belang van ondersteuning voor studenten met ondersteuningsbehoeften. Haar tips en inzichten zijn niet alleen waardevol voor onderwijsprofessionals, maar ook voor medestudenten, of ze nu wel of geen ondersteuning nodig hebben.

“Mijn functiebeperking beïnvloedde mijn studiekeuze ”

Studiekeuze

“Hoewel ik altijd al een universitaire studie ambieerde vanwege mijn voorkeur voor theorie, moest ik vanuit de havo eerst via het hbo. Na een jaar toegepaste psychologie stapte ik over naar de universiteit. Door gezondheidsproblemen moest ik mijn studie sociologie staken, wat leidde tot mijn keuze voor Gezondheidswetenschappen. Hier wilde ik leren hoe ik de gezondheidszorg patiëntgerichter kan maken. Voor verdieping koos ik later voor een tweede studie: filosofie. Mijn masterkeuze werd gedreven door mijn ervaringen als student met een functiebeperking. Ik wilde meer leren over hoe ongelijkheid tot stand komt en welke theoretische grondslagen hieraan ten grondslag liggen.”

Aanmelding en kennismaking

“Mijn ervaringen bij de universiteit qua informatievoorziening en begeleiding waren wisselend. Tijdens de open dag leek de begeleiding veelbelovend, maar de betrokken studieadviseur vertrok voordat ik startte. Haar opvolgers wisselden snel en hadden beperkte kennis. Bij mijn bachelor Filosofie, bij een andere faculteit, moest ik mijn beperking opnieuw aangeven, ondanks eerdere afspraken. De communicatie was kortaf en onduidelijk, en de daaropvolgende adviseur was vaak afwezig. Uiteindelijk heeft de derde studieadviseur wel veel voor mij kunnen betekenen door ondersteuning te bieden bij het regelen van tentamenvoorzieningen en aangepaste tentamens. Gelukkig was de begeleiding bij mijn master, onder weer een andere faculteit, positief: er was altijd een adviseur beschikbaar en voorzieningen werden proactief geregeld.”

Introductieweek

“Aan de introductieweek van de Erasmus Universiteit heb ik helaas niet kunnen deelnemen. De locaties waar deze evenementen plaatsvonden, bleken niet toegankelijk voor rolstoelgebruikers, en ook het reizen door de stad bleek voor mij een uitdaging. Het neveneffect was dat ik vaak mijn medestudenten niet goed kende. Ook omdat ik na de introductie vaak alleen vooraan in de klas zat. Bovendien merkte ik dat sommige medestudenten terughoudend waren om met mij samen te werken, omdat ik niet altijd aanwezig kon zijn. Het combineren van een intensief revalidatietraject en mijn studie bleek zwaar te zijn, waardoor ik onderwijs miste. Ik was dan ook vaak afhankelijk van hun aantekeningen wanneer ik colleges niet kon bijwonen. Een rolstoelvriendelijke introductieweek had het makkelijker gemaakt om contacten te leggen en zou medestudenten hebben laten zien dat ondanks de uitdagingen, ze niet onoverkomelijk zijn.”

Stage lopen

Tijdens mijn bachelor gezondheidswetenschappen moest ik een stage doen. Door mijn functiebeperking was het vinden van een stageplek een uitdaging. De stagecoördinator hielp me en stelde een stage voor bij de faculteit, gezien mijn interesse in onderzoek. Daar deed ik onderzoek naar studeren met een functiebeperking door ervaringen van studenten te analyseren. Deze stage was zo positief dat ik er nu parttime werk. Mijn collega’s en professor zijn ondersteunend en samen werken we aan een toegankelijkere universiteit voor iedereen. Deze ervaring heeft me dichter bij de universiteit gebracht en stelt me in staat anderen te adviseren over het krijgen van de juiste ondersteuning.”

Studie in het buitenland

“Ik heb helaas geen kans gehad om een buitenlandstudie te volgen. Dit wat wel een wens van me voordat ik met mijn studie begon. De COVID-pandemie heeft dit plan bemoeilijkt, maar ook het verkrijgen van relevante informatie over het deelnemen aan een (gedeeltelijke) buitenlandstudie als student met een functiebeperking bleek een uitdaging.”

Bijbaan

“Na mijn positieve stage-ervaring werk ik nog steeds bij dezelfde afdeling als bijbaan. Mijn collega’s staan klaar om te helpen, en ik voel me op mijn gemak om hulp te vragen. De professor met wie ik werk is begripvol over mijn situatie en steunt initiatieven om de universiteit toegankelijker te maken voor alle studenten met een functiebeperking. Deze connectie heeft mijn band met de universiteit versterkt en me zelfverzekerder gemaakt in het zoeken naar hulp. Deze inzichten gebruik ik ook om medestudenten te adviseren over beschikbare ondersteuning.”