Studentervaring | Anniek over haar buitenlandstage met cerebrale parese

Lef, zelfstandigheid en leren buiten de comfortzone | Anniek Noort, vierdejaars Game Art-student aan het Mediacollege Amsterdam, heeft een missie: laten zien dat je met een beperking meer kunt dan vaak wordt gedacht. Ze heeft cerebrale parese en ADHD, waardoor haar motoriek in één hand werkt, maar achter de computer is ze volledig zelfredzaam. Dit jaar vertrok ze naar Servië voor een stage waarin ze workshops geeft aan studenten met een functiebeperking: “Iedereen kan iets. Alleen niet iedereen krijgt die kans.”

Een droom die grenzen verlegt

Anniek Noort groeide op met kunst, cultuur en nieuwsgierigheid. “Mijn moeder nam me overal mee naartoe, dat maakte me leergierig.” Toen een docent haar in contact bracht met een stagebedrijf in Servië, greep ze haar kans: “Ik wilde zien hoe het er echt aan toegaat, niet alleen op vakantie, maar werken en leren tussen de mensen daar.”

“Veel mensen zeiden: Servië? Dat is toch niet slim? Maar ik dacht: ik zie het wel. Als het niet lukt, ga ik weer naar huis.”

Haar stage loopt van september 2025 tot februari 2026, met een tussenstop thuis voor kerst. In Servië geeft Anniek fysieke workshops aan studenten met een beperking. “We kijken samen naar wat je wél kunt en hoe je werk kunt vinden dat daarbij past. Ze hebben moeite met hulp vragen, maar als je fysiek aanwezig bent, maakt dat verschil. Wereldwijd krijgen veel mensen met een beperking te horen: ‘Jij kan niks.’ Dat raakte me. Iedereen kan iets, soms moet iemand je dat alleen even laten zien.”

Toegankelijkheid begint bij creatief denken

Servië bleek niet bepaald rolstoelvriendelijk. “Het is bergachtig, rolstoeltaxi’s bestaan niet, en het openbaar vervoer is beperkt. Gelukkig regelde mijn moeder een auto, en mijn verplegers rijden me overal naartoe. Soms is het twintig minuten, soms vier uur rijden. De eerste week was zwaar. Verkeerd bed, verkeerde voorzieningen, ik zat huilend aan de telefoon. Mijn vader zei: ‘Niet zeuren, regel het maar’. Dus dat deed ik. Binnen een half uur had ik via een verzorgingstehuis een nieuw matras geregeld. Dat voelde als een overwinning.

“Je leert dat je meer kunt dan je denkt.”

Zelfstandigheid als les

“Thuis word je snel geholpen. Hier moet ik zelf aan de bak. Ik kan niet lui zijn, ik moet dingen doen. En dat voelt goed. Mijn ouders steunen me in alles, maar dit was ook voor hen een oefening in loslaten.” Die zelfstandigheid past bij haar manier van denken: oplossingsgericht en met humor. “Ik zie zoveel mensen die zeggen: ‘Ik heb een beperking, dus ik kan niks.’ Nee! Je bént je beperking niet, je hébt er een. Dat is iets heel anders.”

Praktisch regelen: van zorg tot vliegticket

Een buitenlandse stage met een beperking vraagt om extra voorbereiding. Anniek regelde zelf haar financiering met een beurs van Erasmus+ via haar school en een bijdrage van het VSB-fonds, omdat Servië buiten de EU ligt. Ook regelde ze haar zorg en vervoer op eigen initiatief.

“Ik heb KLM tig keer gebeld voor medische assistentie. Drie dagen voor vertrek kreeg ik de bevestiging: alles was geregeld, ambulancebroeders zouden me aan boord helpen. Het ging perfect.”

Anniek krijgt 24-uurszorg van een ziekenhuis in Servië: drie verpleegkundigen die om de beurt helpen. “Dat geeft rust. Maar het blijft puzzelen: van vervoer tot communicatie. Ik spreek een beetje Engels, Duits en leer Servisch van wat ik hoor. Soms bleek een woord dat ik nakeek een scheldwoord te zijn,” lacht ze.

Cultuurshock en warmte

De culturele verschillen zijn groot, maar Anniek vond haar plek snel. “Servische mensen lijken nors, maar als je met ze praat zijn ze zo lief. De eigenaren van mijn Airbnb noemen me nu ‘hun dochter uit een ander land’. Ze namen me mee naar de kerk. Ik verstond er niets van, maar het was mooi om te zien hoe belangrijk geloof en gemeenschap hier zijn.”

Wat beter kon: “Beschermen is niet helpen”

Niet alles verliep vlekkeloos. “Vanuit school kreeg ik steun, maar er was ook twijfel. ‘Is Servië niet te ver? Misschien beter België of Duitsland?’ Ze bedoelen het goed, maar soms word je te veel beschermd. Laat me gewoon proberen.” De samenwerking met het stagebedrijf liep via haar docent. “Hij regelde veel achter de schermen, maar ik wilde liever zelf communiceren. Uiteindelijk ging alles goed, maar het was constant schakelen. Zonder hem was het niet gelukt. Maar ik had wel graag meer eigen regie gehad.”

Blik op de toekomst

Na Servië smaakt het avontuur naar meer. “Ik wil misschien wel naar Zweden. Niet meteen, ik moet eerst even opladen. Maar ik wil zien hoe andere landen omgaan met mensen met een beperking. In Nederland loop ik vast in regels. Je mag niet werken met een Wajong, anders ben je ‘niet gehandicapt genoeg’. In andere landen doen ze dat slimmer. Dat wil ik ervaren, zodat ik het hier kan verbeteren.”

 “Uiteindelijk wil ik naar de Tweede Kamer om te vertellen hoe het beter kan. Want ik heb het gezien, en ik wéét dat het anders kan.”