Studentervaring | Marloes over studeren met Ménière, tinnitus en PPPD

Marloes, derdejaarsstudent, worstelt met de constante uitdagingen van Ménière (een evenwichtsaandoening van het binnenoor), tinnitus (oorsuizen), PPPD (aanhoudende houdings- en bewegingsafhankelijke duizeligheid) en MdDS (gevoel van schommelen of deinen alsof je nog op een boot bent). Deze aandoeningen veroorzaken permanente duizeligheid, een constante pieptoon in haar oor en ook ernstige duizeligheidsaanvallen waarbij ze niets anders kan doen dan liggen. Om haar studie goed te kunnen volgen heeft ze vanwege haar fysieke beperkingen ondersteuning nodig. Door haar persoonlijke ervaringen en uitdagingen te delen, hoopt Marloes inzichten en adviezen te bieden die waardevol kunnen zijn voor onderwijsprofessionals en andere studenten in soortgelijke situaties.

Communicatie over de ondersteuningsbehoefte

“Voordat mijn studie begon, heb ik contact opgenomen met decanen, docenten en teamleiders om mijn ondersteuningsbehoefte duidelijk te maken,” vertelt Marloes. “Zo kon de school tijdig voorbereidingen treffen. Een rustige ruimte met maximaal twaalf studenten om tentamens in te maken zou voor mij bijvoorbeeld enorm helpen. Ook zou het geen probleem moeten zijn als ik tijdens de les naar het toilet moet. In mijn contract staat dat wanneer ik echt niet aanwezig kan zijn, ik online mag aansluiten, maar in de praktijk blijkt dat sommige docenten hier toch moeilijk over doen.”

Belofte versus uitvoering

“Op de website van de school wordt duidelijk gecommuniceerd dat studenten met een functiebeperking ondersteund worden,” zegt Marloes. “Maar mijn ervaring is dat dit in de praktijk vaak anders uitpakt. Het kost me nog steeds veel energie en moeite om noodzakelijke faciliteiten of een verlenging van mijn studietijd geregeld te krijgen. De uitvoering van het ondersteuningsbeleid kan en moet echt beter. Tegelijk zie ik hier een kans om samen te werken met de onderwijsinstelling, zodat de beloften ook daadwerkelijk waargemaakt worden. Dat maakt studeren voor mij – en anderen – toegankelijker en succesvoller.”

Wat gaat goed en wat kan beter?

“Hoewel ik soms het gevoel heb dat ik mijn situatie steeds opnieuw moet verdedigen, zijn er ook momenten geweest waarin ik me echt gehoord en gesteund voelde. Die momenten geven mij de motivatie om te blijven zoeken naar constructieve oplossingen,” legt Marloes uit. “Een gezamenlijke inspanning is nodig om een inclusieve leeromgeving te realiseren. Wat mij erg belast, is dat ik mijn situatie steeds opnieuw moet uitleggen aan teamleiders, docenten en medestudenten – dat kost veel energie. En helaas zijn er vaak oordelen. Wat wél helpt, is flexibel onderwijs. Thuiswerken in een prikkelarme omgeving heeft mijn energie en productiviteit aanzienlijk verhoogd.”

“Ik zie dit als een bevestiging dat met flexibiliteit in onderwijsmethoden, studenten met een functiebeperking veel beter kunnen presteren ” – Marloes

Uitdagingen tijdens de stage

“Ook tijdens mijn stage liep ik tegen extra moeilijkheden aan, zoals de verwachtingen rondom het aantal stage-uren en het beperkte begrip van medestudenten,” vertelt ze. “De begeleiding zelf was goed, maar ik vind het belangrijk dat studenten beoordeeld worden op de kwaliteit van hun werk – niet puur op het aantal uren dat ze aanwezig zijn. Ik zie geen reden om de stage te verlengen als de leerdoelen zijn behaald.”