Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) kan iedereen overkomen

‘mijn wereld werd ineens zwart’

Lachende Rogier op een boot

08 juli 2021

Een goede opleiding, een mooie baan met een mooie toekomst in het vooruitzicht. Maar dan van de ene op de andere dag krijgt Rogier Dop te maken met hersenletsel. Hij deelt zijn verhaal voor meer (h)erkenning van en begrip voor ‘ons’ en voor meer bekendheid over hersenletsel.

“Ik weet niet meer of ik de klap voelde. Ik weet wel nog dat het ineens zo enorm zwart voor mijn ogen was, zwarter dan de donkerste nacht. En dat terwijl het een heerlijke zonnige dag was op 23 juni 2019. Ik viel in de boot, dat weet ik nog wel. En ik zei nog tegen mijn moeder, dat ze Ralph.. dat ze Ralph moet… Ik weet niet meer wat ik tegen haar zei. Dat is een van de dingen waar ik nu mee kamp, dat ik veel vergeet.

De wereld op zijn kop

Op die zomerse dag in 2019 begon mijn wereld ineens op zijn kop te staan, door een klap tegen mijn kop tijdens een boottochtje. Nu, vandaag precies twee jaar later, slaap ik gelukkig niet meer zes tot acht uur overdag, loop ik niet meer met een zonnebril binnen op en slik ik geen meer pijnstillers alsof het dropjes zijn. Ik heb een Post Commotioneel Syndroom waardoor ik veranderd ben: vaak bozer, meer kortaf, ik veel minder verdragen kan en ik veel minder vrolijk ben dan dat ik was. Ik heb een Niet Aangeboren Hersenaandoening (NAH).

” Ben ik zielig? Nee! Absoluut niet! Want ik leef en geniet van het leven en dat kunnen velen zoals ik helaas niet zeggen ” – Rogier

NAH kan iedereen overkomen

En ik herinner me dan veel niet meer… er is ook veel nieuws dat ik wel weet. Dat een NAH, zoals ik heb, iedereen kan overkomen, en dat gebeurt ook, bij 140.000 mensen per jaar! En dit kan iedereen overkomen, dus ook jou, al hoop ik dat uiteraard niet.

Ik weet ook dat je het vaak ‘niet aan ons ziet’ en dat maakt het extra lastig voor ‘ons’, want men herkent ‘ons’ niet. Daarom schrijf ik dit, voor meer (h)erkenning van en begrip voor ‘ons’ en voor meer bekendheid over hersenletsel.

Oproep voor inclusief werkgeverschap

Ondanks dat het zwart werd voor mijn ogen, zie ik daardoor nu wel het licht, zonder gelovig te zijn ;-). Ik zie namelijk dat er zoveel beter kan, zoveel mogelijkheden zijn, in revalidatie en in werkgeverschap. Want ‘wij’ willen werken, maar voor ‘ons’ is er vaak heel moeilijk een goede plek te krijgen. En ja, ik ben erg tevreden met mijn voormalig werkgever, laat dat helder zijn, maar ook dat kan zeker niet iedereen zeggen.

Ik wil werkgevers daarom vragen om wat vaker te kijken of mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt een plek kunnen krijgen in hun bedrijf, want ‘wij’ willen zo graag (weer) meedoen. Ik vraag ook of anderen, zoals ‘ik’, wat vaker hardop durven zeggen wat ze hebben, naar werkgevers toe, om samen te kijken naar wat wel kan. Lees meer over waarom werkgevers mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt een kans moeten geven.

Dank jullie wel voor het lezen. Hartelijke groeten en ik ga vandaag even genieten van alles dat ik wel kan! En mocht je nou denken: ’ik wil iets melden/zeggen/vragen’ na het lezen van mijn verhaal, stuur me een bericht of bel me 06-11158592.”

Rogier

Deel ook jouw verhaal!

Ervaar jij ook belemmeringen tijdens je studie door jouw functiebeperking of extra ondersteuningsvraag? Wij zijn benieuwd naar jouw verhaal. Via onderstaande button vind je de vragenlijst als input voor jouw verhaal. Samen met jou maken wij daarvan een ervaringsverhaal met impact!

Gerelateerde items

‘Zoeken van de balans in denken en doen en helpen vanuit de creatieve slag’

Studeren met een functiebeperking is onderdeel van de instellingstoets